کاتارسیس

پالایش و تخلیه روح و روان

کاتارسیس

پالایش و تخلیه روح و روان

سوالی که کارل راجرز برای روان‌درمانگران مطرح می‌کند، به همه‌ی ما مربوط می‌شود:

 

آیا ما برای توانایی دیگری و حق او در خود- فرمانی، احترام قائل هستیم یا اساساً معتقدیم که زندگی او به بهترین وجه، توسط ما هدایت خواهد شد؟ تا چه اندازه مایلیم که بر دیگران برتری (تسلط) داشته باشیم؟ آیا ما، راغبیم که افراد، خود ارزش‌هایشان را انتخاب کنند یا اعمال ما با این اعتقاد (عموماً ناگفته)، هدایت می‌شود که اگر ما ارزش‌ها، ملاک‌ها و اهداف فرد مقابل را انتخاب کنیم، او را خوشبخت‌تر خواهیم کرد؟

 

اچ. ریچارد نیبوهر، می‌گوید:

 

عشق، حرمت نهادنی است که فاصله‌اش را حتی زمانی که نزدیک می‌شود حفظ می‌کند. عشق به دنبال این که دیگری را در خود جذب کرده و یا در آن مستحیل شود نیست؛ متفاوت بودن فرد دیگر را به‌شادی می‌پذیرد و مایل است که معشوق، همان که هست، باشد. عشق به‌دنبال این‌که کسی را به‌شکل نسخه‌ی بدل خود درآورد و یا از او ابزاری برای پیشبرد خود بسازد، نیست. عشق به منزله‌ی حرمت،... در جستجوی شناخت دیگری است، نه از راه کنجکاوی و نه به خاطر کسب قدرت، بلکه از سر شوق و اعجاب. در تمام عشق‌های این‌چنین، عنصری از «ترس مقدّس» وجود دارد که نه شکلی از فرار، بلکه بیشتر، احترام عمیق برای «دیگر بودن» معشوق و عدم تمایل، به زیر پا گذاشتن تمامیت اوست.


رابرت بولتون، روانشناسی روابط انسانی (مهارتهای مردمی)